HET LEVEN IS EEN CIRCUS
Het circus-model van Eithward
Ons leven is een circus. Wij zijn de artiest die in de piste staat van het leven en daar allerlei kunstjes doet. Om ons heen zit publiek dat ons ziet functioneren en dat publiek applaudiseert als ze het op prijs stellen wat we doen maar het roept keihard 'Boehhhhhh' als ze het maar niks vinden wat je doet of het zelfs afkeuren.
Helemaal achter in het circus zitten in het donker mensen die niet meer bestaan maar als zombies aanwezig zijn en nog steeds applaus geven of 'Boehhhhh' roepen.
En zo worden we wie we op dit moment zijn. Nummers die applaus geven blijven we graag doen en nummers waarbij boeh-geroep klinkt gooien we het liefst uit ons gedragsrepertoire.
De grote vraag bij dit alles is hoe sterk de directeur van ons circus is.
Zijn we de baas over het repertoire van ons circus en bepalen we nog zelf welke artiesten er mogen optreden in de piste of is het publiek de baas en bepalen zij welke artiesten op mogen treden en welke artiesten ontslagen worden? Er zijn wat dat betreft 4 mogelijkheden:
Persoonlijke artiesten
-
rollen die je speelt in de piste van het dagelijkse leven
-
stukjes van je totale gedragsrepertoire
Voorbeeld van artiesten
-
jij als vader / moeder
-
je functie / rol in de organisatie
-
de onderwijzer
-
de voetballer
-
de clown / humorist
-
de doorzetter
-
de politicus
De piste
-
Het toneel waarop je leven zich op dat moment afspeelt
-
De situatie waarin je dan een rol speelt
-
Alles wat je op een bepaald moment doet en zegt
Applaus- en boeh-roepers
Concrete mensen in je omgeving die het gedrag van de artiest die je op dat moment speelt in je persoonlijke circus waarderen of afkeuren
Zombies
Mensen die er niet of niet meer zijn, maar die je in je hoofd nog wel hoort applaudisseren of boeh roepen als je een bepaalde artiest de piste instuurt.
De directeur
Het sturende deel in jezelf dat beslist welke artiest er op dat moment in de piste mag optreden.